Home Graancirkels
Onverklaarbaar
Inhoudsopgave
Graancirkels
Een vliegtuigje
Wit poeder
Wichelroede
Geroosterd vliegje
Nieuwe lijnen
UFO's
Alle pagina's

De wondere wereld van graancirkels

In de wondere wereld van graancirkels zijn er twee hardnekkige theorieën.

De eerste theorie, die door de grote meerderheid wordt onderschreven, is dat het mensenwerk is.

Blijkbaar lopen er mensen rond die er een kick van krijgen om - meestal ’s nachts - ingewikkelde, geometrische figuren in het graan uit te zetten.  Hierbij worden ze niet betrapt, ondanks de vele “croppies”, die nachtenlang doorbrengen op heuveltjes in de buurt van graanvelden om ze te betrappen.

De tweede theorie, die door de meeste cropcircle-fanaten wordt onderschreven, is dat de échte cirkels geen mensenwerk is. Over wat het dan wel zou kunnen zijn?

Het is het werk van buitenaardse wezens, van gedachtekracht of het zijn boodschappen van moeder aarde zelf. In de velden vindt men hier bewijzen van in de vorm wat wit poeder, schroeivlekken en geëxplodeerde graankootjes. Er zijn verhalen van lichtbollen en/of flitsen die ’s nachts zijn te zien.

Ik weet niet onder welke groep ik me zou willen scharen. Waarschijnlijk onder de tweede, want de bezoeken aan graancirkels hebben wel iets bij me losgemaakt. In 2011 ben ik namelijk van 29 juli tot 6 augustus in Engeland geweest. Een vakantie die in het teken stond van graancirkels en dan ook onvergetelijk werd!


Een microvliegtuigje

Voor wie lef heeft is er een mogelijkheid om over de graancirkels heen te vliegen in een vliegtuigje van het Wiltshire Microlight Center. Het zijn piepkleine vliegtuigjes die opstijgen en landen op een airstrip in het gras.

Microlight vliegtuigjeMicrolight vliegtuigje

Martin, één van de piloten, vertelde dat één van de cirkels in een periode van een half uurtje was “gelegd”,  precies tussen de twee reguliere vluchten van 20 minuten die hij had gemaakt met mensen – zoals wij – die de graancirkels ook vanuit de lucht wilden bekijken.

Misschien zou het kunnen, we hadden de cirkel eerder die dag bezocht. Het was een simpele cirkel van een meter of 30 doorsnede. Het middelpunt lag net naast het sproeispoor. De cirkel zag er vanaf de grond wat “slordig” uit, maar vanuit de lucht bleek het een soort ingeweven patroon te hebben – en toch ook weer niet.  Het heeft iets van een 3D plaatje (stereogram) waar je lang naar moet staren om iets te zien.

Voor mij was het opvallend dat deze cirkel mij “rustig” maakte. Ik had het gevoel er te willen blijven. Dat was opvallend, want eerdere cirkels hadden me hoofdpijn bezorgd. Het leek alsof deze cirkel een soort brug wilde zijn tussen de wereld van alledag en de “wondere wereld van de graancirkel”. Een prettig bijverschijnsel was dat de pijn in de knie, waar ik al weken last van had, opeens was verdwenen.  Had ik in de ochtend nog scherpe pijnscheuten gevoeld, de wandeling van 4 kilometer terug naar de auto was pijnloos!

Bron: cropcircle connectorBron: cropcircle connector


Wit poeder

Als we niet kilometers achter een tractor hadden gesukkeld, waren we waarschijnlijk nooit van de grote weg afgegaan om de longboats in Honeystreet te bekijken. Links rijden gaat prima, maar inhalen op die smalle weggetjes is niet mijn sterke punt. Als ik het kan vermijden dan doe ik dat.

We liepen langs het riviertje en zagen aan de overkant ervan een formatie liggen. Na een kleine speurtocht op de kaart ontdekten we de ideale weg ernaar toe.

Deze formatie was een maand eerder ontdekt voordat hij helemaal af was. Voor iedereen een duidelijk bewijs dat het mensenwerk betrof; laten we eerlijk zijn, buitenaardse wezens zouden de cirkel niet zo achterlaten.

Toen wij arriveerden was de cirkel wel af. Wat het voorstelde wisten we niet, maar hij voelde wel bijzonder. Hel leek ons complex met al die weggetjes en bochtjes en voor het eerst zagen we ook mini-cirkeltjes met het rechtopstaand graan nog in het midden.

Opeens viel me iets vreemds op. Witte vlekjes.

Eerst dacht ik heel nuchter aan vogelpoep, maar ik besloot de vlekjes toch wat beter te bekijken. Het was poederachtig. Omdat de gedachte aan vogelpoep nog de overhand had durfde ik het niet te proeven. Ik nam wel een halm mee waar het witte poeder aan vast was gekleefd. De halm werd voorzichtig op de hoedenplank gelegd, dat witte poeder wilde ik later nog wel eens onderzoeken. Uiteraard speelde de gedachte aan wit poedergoud door mijn hoofd…

Ik heb het poeder niet verder kunnen onderzoeken. Toen we weer bij het huisje aankwamen zat het nog aan de halm, maar de volgende ochtend later was de halm volledig poedervrij. Helaas heb ik het op dat moment niet serieus genoeg genomen om erop te staan de cirkel nogmaals te bezoeken.

Ik troost me met de gedachte dat het waarschijnlijk vogelpoep was, maar als ik de foto’s bekijk twijfel ik…


De kracht van de wichelroede

Het winkeltje in Avebury is Luilekkerland voor liefhebbers van het mysterie. Toen we binnenkwamen rekende iemand net wichelroedes af. Die wil ik ook hebben, besloot ik.

Ik doorzocht het winkeltje maar kon ze niet vinden en moest uiteindelijk met mijn vingers aan de verkoopster uitleggen wat ik wilde hebben. Dowsing rods… hmpf, ik had het moeten weten!

Die middag met de nieuwe aanwinst op zoek naar graancirkel nummer 45. Dit is de 45ste cirkel die gerapporteerd is in het crop circle café (Silent Circle in Yatesbury). Deze formatie was op 26 juli ontdekt en dat was nog geen week geleden. Een redelijk verse dus!

We werden ontvangen door een jonge man die 2 euro per persoon voor de boer wilde hebben. We hadden dit al gezien op internet dus dat klopte wel. Met de wichelroede stevig in de aanslag gingen we het veld in.

 

 

Voor de gein wilde Marja de “dowsing rods” proberen. Met de twee koperen staken stevig voor zich uit gestoken liepen we door de spoeisporen naar de graancirkel. Opeens een gilletje. Ze bewegen! En warempel, stapje terug en ze stonden recht, stapje vooruit en ze draaiden in haar hand. We keken om ons heen en tot onze verbijstering waren er twee kleine graancirkeltjes tussen de sproeisporen te zien. Zo klein dat je ze makkelijk over het hoofd zag, maar voor de wichelroede waren ze duidelijk aanwezig!

Er waren geen voetstappen of geultjes te bekennen. De cirkels waren pas gelegd!

Overigens toen we bij de grote formatie aankwamen was de wichelroede nog steeds erg actief. Ik heb eigenlijk nog nooit zoiets meegemaakt, ze leken een totaal eigen leven te leiden! Ik had het gevoel dat deze cirkel iets met het activeren van chakra’s te maken had, maar voor de kenners verwijst het onmiskenbaar naar het einde van de wereld in december 2012.

Er waren een paar interessante knopen in het graan. Gevlochten mandjes leken het wel, voor mij was dit absoluut een échte!

 


Geroosterd vliegje

Meestal ben je alleen in een graancirkel, met je eigen groepje. Tenminste, dat was onze ervaring. Maar er zijn ook georganiseerde reizen, zodat af en toe de inhoud van een touringcar in een formatie wordt geleegd. Vaak voeren dit soort groepen rituelen uit in het midden van een cirkel met gevolg dat er veren, stenen en soms ook briefjes in de cirkels liggen.

Het duurt nooit lang, want men wil op een dag blijkbaar nog meer plaatsen aandoen. De kring mediterende mensen werd dus vrij snel ontbonden en de deelnemers mochten nog een minuut of 10 in de graancirkel rondlopen.

Ik denk dat deze mensen heel intuïtief zijn. Meditatie in een graancirkel maakt dat je meer open staat en vaak dingen ziet die een ander over het hoofd ziet.

Dat was ook het geval met de persoon die dit dit dode vliegje ontdekte, dat verkleefd was aan een graanhalm. Het lijkt verschroeid – alsof het op het verkeerde moment op de verkeerde plaats was.

Schroeiplekken kom je vaker tegen in en rond graancirkels. Zo ook in een van de formaties bij Honeystreet.  

Je hoopt dan maar dat niemand met een kaarsje of een aansteker heeft zitten klooien!

Later las ik dat schroeiplekken en dode vliegen een kenmerk zijn van ‘echte’ graancirkels.


Nieuwe lijnen

Een bizarre ervaring hadden we in een formatie in de buurt van Devizes. Dit was de formatie waar we ook de dode vlieg in hadden gevonden.

De groep die voor ons was gearriveerd had ervoor gezorgd dat de boer naar het veld was gekomen. Dat is voor de boer toch de beste manier om er zeker van te zijn dat hij geld krijgt, een graancirkel is schadelijk voor het gewas en je delft al gauw een 1000 tot 2000 euro aan inkomsten. Als iedereen de boer een paar euro geeft is het leed minder groot!

Vlak voordat we de formatie in wilden lopen zagen we twee dunne lijnen. Hanneke besloot de lijn te gaan volgen waarop de boer het veld in kwam rennen.

Hij was ervan overtuigd dat we zijn gewas aan het vertrappen waren. Als snel zag hij dat wij in twee minuten nooit verantwoordelijk konden zijn voor deze extra lijnen.

We raakten in gesprek en hij wist ons te vertellen dat deze lijnen voor hem nieuw waren. De dag ervoor hadden ze er zeker niet gelegen. Zijn theorie was dat jongelui op motorfietsen door het veld hadden gereden, want de lijn was eigenlijk te dun om te lopen.

Inmiddels was Hanneke teruggekomen en wist ons te melden dat de lijnen zomaar in het niets stopten. Geen motorfietsen, dus. De boer bleef een poosje praten en bood een paar keer zijn excuses aan.

Ook dit leek een ingewikkelde formatie. De grote cirkel bestond uit halmen die een soort vlechtpatroon vormden. Vanuit de lucht leek dit wel kantwerk. De boer vertelde over hoe hij dacht dat dit was gelegd. Eerst naar links, toen naar rechts... 't klonk logisch tot we van bovenaf zagen hoe precies het patroon was.

In het centrum een aantal zeshoekige sterren die samen een patroon van ruiten vormden. We hadden geen idee totdat we de luchtfoto zagen. Gewéldig!

 


UFO's?

Jaja, ik weet heus wel dat dit afbeeldingen van vliegen zijn. Toch wil ik ze in dit verhaal plaatsen omdat het gebied van graancirkels ook het gebied is van allerlei militaire activiteiten. In deze regio zijn diverse luchtmachtbasissen en regelmatig vliegen zwarte legerhelikopters en of straaljagers over de graanvelden.

In eerste instantie waren we dan ook niet verbaasd dat we een helikopter en een vliegtuig op een foto hadden staan. Bij nader inzien kon dit echter helemaal niet. Met een wide-shot hadden deze scherp moeten zijn!

 

Even spookte het verhaal van een blik in een andere dimensie in mijn hoofd. Stel dat een graancirkel – of een steencirkel – ons een blik zou kunnen gunnen in een andere dimensie. Stel je voor dat dit soort plekken helpen om een kijkje te nemen in een soort parallelle wereld?

Misschien is een graancirkel in meerdere dimensies een ontmoetingsplek. Onverklaarbaar voor beide kanten, maar als je je openstelt is communicatie mogelijk. Daarom zien mensen lichtbollen, is chanelling relatief makkelijk en kunnen de formaties je tot diep in de ziel raken (zelfs als je minder gevoelig bent).

Maar misschien vormt deze communicatie ook een gevaar. Wellicht is er daarom een legerbasis in de nabijheid en worden gevoelige mensen in de gaten gehouden. Stel je voor dat de poort per ongeluk geopend wordt? Is het altijd positief aan de andere kant? Is het eigenlijk wel positief aan deze kant?

Met mij zijn er veel mensen die geloven dat de wereld gaat veranderen. Gaat ze ten onder of maken we een nieuw begin mee? Alles is afhankelijk van het perspectief waar je vanuit kijkt. Daarom wil ik ook sluiten met één van de laatste graancirkels van dit jaar.

Ik heb hem zelf niet gezien, maar het is een plaatje dat alleen mooi is (hoop geeft) als je het vanuit het juiste perspectief bekijkt (en misschien moet je hem dus wel omdraaien).

(PS. de meeste plaatjes kunnen worden vergroot door erop te klikken)

Goede link om te kijken waar de formaties zich bevinden: Cropcircles and More

 

 

 

 

Zoek op deze site

Boekenkast